Grupa KLINGER

Richard Klinger
Richard Klinger urodził się w roku 1860 w Czechach (ówczesne Cesarstwo Austriacko-Węgierskie). Uzyskał wykształcenie inżynierskie w dziedzinie budowy maszyn. W roku 1886, w wieku lat 25, otworzył własny warsztat w Wiedniu. Wykorzystując swoje wykształcenie i doświadczenie czeskich rzemieślników, rozpoczął produkcję szkieł przemysłowych. Richard Klinger jest znany współczesnym jako autor wielu wynalazków, które mają zastosowanie w przemyśle.

Szkło do wodowskazów
W roku 1888 podczas targów przemysłowych w Wiedniu Richard Klinger dowiedział się, że stosowanie poziomowskazów z rurek szklanych na kotłach parowych nastręcza wiele problemów. Częste pękanie rurek powodowało wypadki przy pracy oraz konieczność wyłączania instalacji z parą. Doświadczenie w obróbce szkła przemysłowego, jakie posiadał Richard Klinger, umożliwiło mu wynalezienie tzw. szkła refleksyjnego, które stało się integralną częścią ówczesnych wysokociśnieniowych wodowskazów parowych. W roku 1890 jego wynalazek został opatentowany. Poziomowskazy z zastosowaniem szkła refleksyjnego po różnych modyfikacjach stosowane są w przemyśle do dnia dzisiejszego. Z biegiem lat oferta dotycząca wodowskazów została powiększona o wodowskazy ze szkłem gładkim, wodowskazy z odczytem dwubarwnym i wodowskazy magnetyczne.

Epokowy wynalazek
Wynalezienie szkła refleksyjnego było zaledwie początkiem drogi. Wkrótce okazało się, że aczkolwiek nowe szkła są bardzo wytrzymałe na ciśnienie i temperaturę, to materiały uszczelniające stosowane w wodowskazach są zdecydowanie za słabe. Uszczelki miedziane, ołów, kauczuk wzmocniony drutem nie wytrzymywały wysokich parametrów pracy. Richard Klinger opracował technologię wulkanizowania kauczuku i azbestu. Umożliwiła ona na skalę przemysłową produkcję płyt uszczelniających służących do wyrobu uszczelek płaskich. Materiał ten opatentowano w roku 1899 pod nazwą KLINGERit. W związku z dużym popytem na swoje produkty Richard Klinger zaczął zakładać fabryki KLINGERitu na całym świecie - w Austrii (Gumpoldskirchen), Niemczech (Berlin), Wielkiej Brytanii (Sidcup), Argentynie, Meksyku, Australii, we Włoszech i w Indiach. Do czasu wprowadzenia zakazu stosowania azbestu fabryki Klingera produkowały rocznie 14.000 ton różnych gatunków KLINGERitu.

Instalacje wymagają szczelnych zaworów
Richard Klinger, będąc w stałym kontakcie z użytkownikami instalacji parowych, zetknął się
z problemem nieszczelnej armatury. Prace badawcze zaowocowały opracowaniem konstrukcji zaworu tłoczkowego, którego produkcję rozpoczęto w roku 1921. Jego podstawą był polerowany tłoczek wykonany ze stali nierdzewnej, przesuwający się w dwóch pierścieniach wykonanych z KLINGERitu. Pierścienie te były pierwszym miękkim uszczelnieniem gwarantującym pełną szczelność zaworów. Obecnie, po zmianie materiału pierścieni na zbrojony grafit, zawory tłoczkowe produkowane są przez zakłady Klingera i licencjobiorców we Francji, Włoszech i Turcji w milionach sztuk rocznie.

Jak feniks z popiołów
Zdawało się, że imperium Klingera będzie się rozrastało bez przeszkód. W roku 1937 otworzono zakłady w Sidcup pod Londynem i zakupiono grunt pod fabrykę w okolicach Nowego Jorku. Niestety, podczas II wojny światowej rodzina Klingera straciła cały swój majątek. Zakłady w Gumpoldskirchen i Berlinie zostały zdemontowane, a fabryka w Sidcup i grunt w Stanach Zjednoczonych zarekwirowane. To jednak nie zraziło syna założyciela, Karla Klingera, który wraz z wiernymi pracownikami odbudował zakłady macierzyste w Austrii (w Gumpoldskirchen). W roku 1951 w Niemczech Zachodnich (w Idstein koło Frankfurtu) otwarto nową fabrykę.

Z nowymi produktami na podbój nowych rynków
W roku 1957 kierowanie firmą przejął dr Hubert Klinger-Lohr. W wyniku badań nad nowymi materiałami uszczelniającymi opracowano technologię produkcji PTFE. Produkt o nazwie KLINGER-Duplex zaczął podbijać świat. W roku 1958 brytyjska ekspedycja polarna została wyposażona w sanie samobieżne, których płozy pokryte były wynalazkiem firmy Klinger. W magistralach ciepłowniczych, w celu kompensacji podłużnych sił wywołanych odkształceniami termicznymi, stosowano podpory przesuwne na łożyskach ślizgowych Klingera.

Nawet dobre pomysły można ulepszyć
Po zakończeniu II wojny światowej zapotrzebowanie na dobra przemysłowe było praktycznie nieograniczone. Wydawało się, że postęp techniczny nie jest konieczny. Jednakże okazało się, że jednym z hamulców wzrostu produkcji przemysłowej stały się zawory grzybkowe i zasuwy klinowe powszechnie stosowane w instalacjach przemysłowych. Miały one zbyt duże przecieki, co powodowało konieczność częstych wyłączeń. Sytuacja ta zrodziła konieczność opracowania armatury o nowej konstrukcji. Zakłady Klingera opracowały pierwszy zawór kulowy, który został opatentowany w roku 1957. Konstrukcja zaworów była stale modernizowana, aż do ustanowienia obecnie obowiązującego standardu o nazwie Ballostar i Ballostar-A. Zawory te mają zastosowanie w instalacjach ciepłowniczych, elektrociepłowniach, zakładach celulozowo-papierniczych, zakładach chemicznych, a także w instalacjach przesyłu gazu. Mogą być montowane na rurociągach o średnicach od DN 15 do DN 1100.

Ochrona środowiska wymogiem naszych czasów
Firma Klinger jako pierwsza przewidziała wprowadzenie zakazu stosowania azbestu. Zaprzestała produkcji azbestowych okładzin ciernych i rozpoczęła prace nad uszczelnieniami bezazbestowymi. Pierwsze bezazbestowe płyty uszczelniające KLINGERsil znalazły się w ofercie handlowej już w roku 1982. Równolegle z rozwojem technologii produkcji uszczelnień bezazbestowych z produkcji zaczęto wycofywać Klingerit. Materiał ten został zastąpiony szeregiem uszczelnień bezazbestowych, takich jak KLINGERsil, KLINGERgraphit-laminat, KLINGERtop-chem, KLINGERtop-graph oraz uszczelkami metalowymi na najwyższe parametry. Obecnie fabryki Klingera produkują statyczne bezazbestowe uszczelnienia płaskie w pełnym zakresie.

Jakość nie zna granic państwowych
Jednak sukces zależy nie tylko od innowacji technicznych. Postęp wymaga ścisłego kontaktu z użytkownikiem. Wiedział o tym Richard Klinger, który w roku 1898 otworzył w Londynie pierwsze biuro sprzedaży. Dr Hubert Klinger-Lohr kontynuował te idee. Poza zakładami produkcyjnymi, które powstawały w Australii, Afryce Południowej, Brazylii, Argentynie, Stanach Zjednoczonych, Meksyku, Indiach i Włoszech, poszerzano sieć dystrybucyjną. Firmy handlowe ulokowane w Hiszpanii, Austrii, Szwecji, Finlandii, Holandii, Brazylii, Hongkongu, Singapurze i Polsce miały za zadanie szybko dostarczać produkty firmy Klinger wspierając klientów odpowiednim doradztwem technicznym. Oferta tych firm została rozszerzona o produkty przemysłowe spoza Grupy Klinger. Całkowicie niezależna działalność produkcyjna i dystrybucyjna firm Klingera jest koordynowana i wspierana przez następujące ośrodki badawcze: w Szwajcarii; utworzony w 1970 r., zajmujący się uszczelnieniami, w Austrii; powstały w 1980 r., prowadzący badania nad armaturą, w Niemczech; utworzony w 1983 r., zajmujący się uszczelnieniami dla motoryzacji. Determinacja , z jaką rodzina Klinger wprowadza swoje wynalazki, leży u podstaw sukcesów firmy, która od pierwszych lat swego istnienia była niezależna finansowo i znajdowała się w rękach tej samej rodziny. Od roku 1984 firmą zarządza potomek czwartej generacji, dr Thomas Klinger-Lohr.

 

Copyright 2011 Klinger w Polsce. Wszelkie Prawa Zastrzeżone.